,,De Grensmaas is toch een beetje mijn project. Ik had in 2005 al met de vut kunnen gaan. Maar die uitdaging hé. Om met dat Consortium een krachtige, eenstemmige organisatie neer te zetten die iets moois maakt van de Grensmaas. Daar steek ik nog graag veel tijd in.
Ik hoop dat ik over een jaar of tien wandelend of op de fiets tochtjes door de nieuwe natuur van de Grensmaas kan maken. Behalve de extra veiligheid voor de bevolking is met name die natuurontwikkeling een prachtig element van het project. Niets mooiers dan genieten van natuur. Samen met m’n vrouw loop ik bijvoorbeeld de GR 5, de wandelroute van Maastricht naar Nice.

De grindsector is in het verleden wat te zeer in zichzelf gekeerd geweest. Heeft wellicht te weinig oog gehad voor wat er leeft onder de bevolking. Dat moet nu anders. We willen de klus graag samen klaren. Niet alleen met de bevolking, maar ook met de overheid. Waarbij ik wel wil aantekenen, dat je altijd op mensen zult stuiten die geen enkele activiteit in hun omgeving dulden.

De uitvoering van de Grensmaas is ook zo vernieuwend, heeft zo’n bijzonder karakter, dat je het alleen maar samen kunt. Het fenomeen ‘zelfrealisatie’ is ook voor Rijkswaterstaat en andere overheden onontgonnen gebied. Samen moeten we er een succes van maken en daarbij dient de overheid eerder partner, dan louter controleur te zijn. We hebben immers allemaal baat bij dit project. De bevolking, de natuur, de recreatie, de overheid en ook het bedrijfsleven. Onze inbreng in de Grensmaas is min of meer vanzelfsprekend. Er ligt immers de oude afspraak met het Rijk dat we nog 35 miljoen ton grind kunnen winnen.

Wij willen trouwens liever vandaag dan morgen beginnen. De grindwinning in Limburg ligt inmiddels stil. De voorbereidingen hebben te lang geduurd. Om aan de behoefte in de bouw te voldoen, wordt zand en grind per vrachtauto aangevoerd uit Duitsland over afstanden van tientallen kilometers. Dat kost iedere dag extra geld en is uiterst zorgwekkend. Maar doen we dat niet, dan verliezen mensen hun baan en kunnen kostbare verwerkingsmachines niet meer gebruikt worden.
Wat er zo fascinerend is aan die grindwinning? Het is de kunst om alle vergunde specie uit de bodem te halen, te veredelen tot hoogwaardige producten en die op de markt te brengen.

Er is immers een grote behoefte aan zand en grind voor het maken van beton. Een product dat ons eigenlijk elke dag opnieuw omringt. In ons huis, op de weg en in het kantoor. Zo bouwen we mee aan een mooie en functionele wereld, waarbij we niet vergeten om na het baggeren de omgeving weer op orde te brengen.
Van een typisch Limburgse mentaliteit heb ik trouwens nooit iets gemerkt als Zeistenaar. Volgens mij zijn Limburgers per saldo net zo nuchter als de Friezen”.